تبليغاتX
فلسفه ی اشک -

فلسفه ی اشک


 

یا ستار الصبور

        

         تفعل به کتاب پا برهنه های سید محمد حسین (امیر حسین ) میرحسینی

         زدم این شعر آمد: 

                                  

           

 

ديگه در مونده شدم اينهمه افترا بسه                         ارباب من ارباب من
ديگه من خسته شدم اينهمه ناسزا بسه                     ارباب من ارباب من

سخت شده نفس زدن دنيا پر از                              نامرديه نامرديه نا مرديه
هيچ دلی نمی سوزه زمونه ی                              بی درديه بی درديه بی درديه

جرم من مگه چيه که عاشق شما شدم                 حسين من حسين من 
بين آدم عاقلا ديوونه و رسوا شدم                          حسين من حسين من

يکی  نيست که حاجت دل خرابم و بده                   چيکار کنم؟چيکار کنم؟
التماست می کنم بازم جوابم و  بده                       چيکار کنم؟چيکار کنم؟

ديگه از طعنه ی مردم آقاجون                           خسته شدم خسته شدم خسته شدم
قفسه دنيا برام، يه مرغ پر                                بسته شدم بسته شدم بسته شدم

پيچيده تو شهرمون که ديگه دوستم نداری                آقام حسين آقام حسين
نکنه که راست بگن منو تو تنها بزاری                        آقام حسين آقام حسين

تو که بهتر می دونی که عمريه                           دل اسيرم دل اسيرم دل اسيرم
بی محليم کنی به جون زهرا ميميرم                     من ميميرم من ميميرم

اگه تو رهام کنی کجا برم                                ای با وفا ای با وفا ای با وفا
آقا درمونده شدم رونده شدم                           ای با صفا ای با صفا

تو پناه من بشی سر روی پاهات می زارم                آقام حسين آقام حسين
به همه می گم منم مثل شما صاحب دارم              آقام حسين آقام حسين

 

یا علی مدد

 

یا علی مدد

 


 

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم آبان 1387 5:22 توسط |